Ψυχραιμία και σκέψη ή με το βλέμμα σε μια άλλη Ευρώπη

Ψυχραιμία και σκέψη ή με το βλέμμα σε μια άλλη Ευρώπη

beitrags2Μετά τις τελευταίες, δυσάρεστες ασφαλώς εξελίξεις στο μέτωπο των διαπραγματεύσεων ανάμεσα στην κυβέρνηση και τους εταίρους, αυτό, νομίζω, που πρέπει να μη μας εγκαταλείψει, τούτη την ώρα, είναι η ψυχραιμία και η σκέψη, ώστε να προσεγγίσουμε αλλά και να αντιμετωπίσουμε καλύτερα την  ούτως ή άλλως δύσκολη πραγματικότητα. Και κυρίως είναι αδήριτη ανάγκη να αγνοήσουμε, αλλά και να αποδοκιμάσουμε με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο τις σειρήνες της αχαλίνωτης προπαγάνδας και του πανικού που συστηματικά, απροκάλυπτα πια, καλλιεργούν ιδίως τα εμπορικά –όχι χωρίς λόγο και σκοπό φυσικά- μέσα ενημέρωσης.

Ειρήσθω εν παρόδω ότι το γεγονός ότι μέχρι στιγμής δεν βρέθηκε ένας εισαγγελέας για να ενεργήσει, ως ώφειλε, τα νόμιμα, ώστε κάποιοι αμετανόητοι προπαγανδιστές και συκοφάντες, όσο ψηλά κι αν βρίσκονται, να είχαν βρεθεί ήδη -γιατί όχι;- πίσω από τα σίδερα της φυλακής, ας προσμετρηθεί στο γενικότερο -και μάλλον αθεράπευτο στο ορατό τουλάχιστον μέλλον- έλλειμμα της διαχρονικής θεσμικής μας καθυστέρησης και ανεπάρκειας.

Προσωπικά οφείλω να ομολογήσω ότι θλίβομαι γι’ αυτό, αλλά μπορώ να πω ότι δεν εκπλήσσομαι κιόλας. Διότι, δυστυχώς, αυτή είναι η Ελλάδα -επομένως και τα αντίστοιχα αντανακλαστικά της δικαιοσύνης της εν προκειμένω- για να θυμηθούμε τη μνημειώδη φράση του  πρώην πρωθυπουργού κ. Κώστα Σημίτη. Ο οποίος κ. Σημίτης, σημειωτέον ότι, δοθείσης ευκαιρίας και όλως επιλεκτικά, σπάει τη σιωπή του, αφενός μεν για να προσφέρει στους κυβερνώντες τις σοφές συμβουλές του επί του πρακτέου και αφετέρου να μας (επανα)διαβεβαιώσει, εμμέσως πλην σαφώς, ότι ο ίδιος σε κάθε περίπτωση είναι αθώος του αίματος τούτου.

Όσο για την Ευρώπη της οποίας η σημερινή ηγεσία στο μόνο που διαπρέπει, διεκδικώντας επαξίως τα πρωτεία και τα εύσημα, είναι να υποδύεται τον ρόλο του παιδονόμου και του άτεγκτου τιμωρού, αυτό που μπορεί, όσο είναι ακόμα καιρός, να τη σώσει –αν, βέβαια, το θέλει- είναι να εξαερωθεί (δανείζομαι τον εύστοχο όρο από τον συμφοιτητή μου Γιώργο Φλωρίδη που τον χρησιμοποίησε κάποια στιγμή, αργότερα τον ανακάλεσε, για το καταρρέον κόμμα του) και να ξαναχτιστεί από την αρχή. Αναζητώντας όμως για την προσήκουσα εκτέλεση ενός τέτοιου μεγαλεπήβολου και ανθεκτικού στον χρόνο έργου, άλλους αρχιτέκτονες και χρησιμοποιώντας άλλης ποιότητας υλικά.

Όλα αυτά υπό την βασική και αναγκαία προϋπόθεση, φυσικά, ότι επιμένουμε να μιλάμε ακόμα στα σοβαρά, παρά την πνιγηρή περιρρέουσα ατμόσφαιρα, και αγωνιζόμαστε συγχρόνως για την Ευρώπη των λαών, της αλληλεγγύης, της δημοκρατίας, της οικολογικής ευαισθησίας, της ισόρροπης ανάπτυξης, της προόδου και του πολιτισμού. Την Ευρώπη άξια κληρονόμο του Διαφωτισμού. Δεν πρέπει, ωστόσο, να έχει κανείς (προσωπικά τουλάχιστον φροντίζω όσο μπορώ ώστε να μην ανήκω σ’ αυτή την κατηγορία) την αυταπάτη να πιστεύει ότι έχει μπει κιόλας σε μια τέτοια τροχιά και προοπτική, οπότε δικαιούται να αισιοδοξήσει, πολύ δε λιγότερο να προσδοκήσει καρπούς.

Μέχρι, λοιπόν, να αντιστραφούν τα πράγματα και να εναρμονιστούν με τον ιδρυτικό της σκοπό, καθώς και με το όραμα εκείνων που τον συνέλαβαν και τον έθεσαν σε εφαρμογή, είναι καταδικασμένη αμετακλήτως να βιώνει και να αναπαράγει το δράμα της εμπλουτίζοντάς το μάλιστα με νέες σπαρακτικότερες σκηνές. Επομένως, με αυτό το δυσμενές δεδομένο, το ελκυστικό σύνθημα «Μένουμε Ευρώπη» που τον τελευταίο καρό έγινε της μόδας, για να μην πω αντικείμενο καπηλείας, και αναπέμπεται, στεντορεία τη φωνή, στις διάφορες λαοσυνάξεις, μένει χωρίς κανένα περιεχόμενο και απλώς τίθεται στην υπηρεσία ιδιοτελών –βραχυπρόθεσμων πάντως- πολιτικών και (μικροκομματικών) επιδιώξεων.

Συμπερασματικά θα λέγαμε ότι η άλλη Ευρώπη είναι επίκαιρο και διαρκές αίτημα των λαών της. Και διακύβευμα.

ΝΙΚΟΣ ΕΠ. ΦΑΛΑΓΚΑΡΑΣ (nicfala@yahoo.gr)

 30/06/2015