Συγγνώμη για την απουσία

Συγγνώμη για την απουσία

ΛοβέρδοςΤο ότι, ως χώρα που τα τελευταία χρόνια τη βρήκαν μεν πολλά και μεγάλα δεινά, πλην όμως δεν το βάζει κάτω, προσεγγίζουμε με σταθερό βήμα τη σφαίρα της -εξ επισήμων χειλέων επαγγελλόμενης- κανονικότητας τεκμηριώνεται (εξαιρούνται οι εθελότυφλοι και οι αμετανόητοι οπαδοί του «ου με πείσεις καν με πείσης») και κατοχυρώνεται καθημερινά μέσα από πλείστα όσα στοιχεία της πραγματικότητας. Στο σημείωμα αυτό θα επικαλεστούμε μόνο ένα, αλλά αρκούντως χαρακτηριστικό και πειστικό.

Δεν χρειάστηκε παρά μία μόλις εβδομάδα για να πληροφορηθεί το εν αγωνία ευρισκόμενο πανελλήνιον ποιος ήταν ο λόγος που ο –και δάσκαλος, φευ, του Συνταγματικού Δικαίου- υπουργός Παιδείας (το αν περιλαμβάνεται ακόμη στον τίτλο του Υπουργείου και το βαρβαρικό Δια Βίου Μάθησης προσωπικά ομολογώ ότι δεν είμαι σε θέση να το προσυπογράψω) και Θρησκευμάτων κ. Ανδρέας Λοβέρδος έλαμψε δια της απουσίας του από τη φετινή δοξολογία για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1940. Η αλήθεια, λοιπόν, είναι ότι επρόκειτο για (ανθρώπινο και σε καμία περίπτωση, βρε αδερφέ, προς θάνατον) λάθος που βαρύνει αποκλειστικά και μόνο τον ίδιο και τους συνεργάτες του στο γραφείο του.

Αυτό έδειξε, εξ άλλου, το –σε χρόνο ρεκόρ- πόρισμα της κατεπείγουσας Ε(νορκης) Δ(ιοικητικής) Ε(ξέτασης) που εν τω μεταξύ έσπευσε να παραγγείλει ο κ. Λοβέρδος, προκειμένου να διαπιστωθεί αρμοδίως ποιος έπρεπε να τον ειδοποιήσει να εκπροσωπήσει την κυβέρνηση στη δοξολογία. Αξίζει να σημειωθεί ότι μέχρι να εκδοθεί το εν λόγω πόρισμα, ευλόγως, μερικών η φαντασία και οι υποψίες είχαν φτάσει μέχρι την αυλή του ΣΥΡΙΖΑ για τον εντοπισμό του υπευθύνου, ο οποίος (ΣΥΡΙΖΑ), εδώ που τα λέμε, θα είχε κάθε λόγο να εκθέσει και να βλάψει τον κ. υπουργό και την κυβέρνηση γενικότερα, σε μία στιγμή εθνικής μνήμης και περισυλλογής. Έβαλε όμως ο μεγαλοδύναμος το χέρι Του και δεν έφτασε μέχρι εκεί η χάρη του ΣΥΡΙΖΑ.

Κατόπιν αυτού ο κ. Λοβέρδος, ως ένας εκ των ευαρίθμων πολιτικών μας που έχει βαθιά συναίσθηση της πολιτικής και κοινωνικής (του) ευθύνης, αλλά και της αποστολής του, μη ξεχνάμε, δεν δυσκολεύτηκε καθόλου να την αναλάβει, ειλικρινώς και εξ ολοκλήρου, και να ζητήσει ταπεινά συγγνώμη. Και έτσι, ήρεμα κι απλά, αποκαταστάθηκε η -προς στιγμήν- διασαλευθείσα τάξη του κόσμου και κυρίως η με τόσο κόπο φιλοτεχνημένη εικόνα του κ. υπουργού στα μάτια της δοκιμαζόμενης ελληνικής κοινωνίας, ιδιαίτερα δε, της παιδευόμενης νεολαίας.

Στην επόμενη, πάντως, εθνική επέτειο υποσχέθηκε ότι –αν εξακολουθήσει να τιμά με την παρουσία του το εν λόγω υπουργείο, θα σπεύσει να είναι παρών από όρθρου βαθέος. Πέρα και πάνω, αυτή τη φορά, από πρωτόκολλα και άλλα τέτοια τυπικά και γραφειοκρατικά που πολλές φορές μπερδεύουν, ιδίως τον άπειρο και τον αθώο (άπραγο θα τον έλεγε η αξέχαστη Γεωργία Βασιλειάδου) δημόσιο λειτουργό στα γρανάζια τους ή τον κάνουν να πνίγεται σε μια κουταλιά νερό.

Μερικοί, εν τούτοις, όχι κατ’ ανάγκην πολιτικοί αντίπαλοι του κ. Λοβέρδου, θυμήθηκαν (από συνήθεια ή από διαστροφή -δεν έχει και τόση σημασία) τη γνωστή και σχεδόν υποτιμημένη λαϊκή ρήση ότι από τότε που βγήκε η συγγνώμη χάθηκε φιλότιμο, ενώ άλλοι, πιο προχωρημένοι αυτοί, διακριτικά του υπέδειξαν τη (δυσδιάκριτη από τη μακρά αχρησία και γι’ αυτό δύσβατη πια) οδό της αξιοπρεπούς παραίτησης. (Να υπενθυμίσουμε ότι ο πρωθυπουργός κ. Αντώνης Σαμαράς ούτε όταν, αναλαμβάνοντας ο κ. Λοβέρδος το Υπουργείο Παιδείας, είχε πει εκείνο το αμίμητο ότι δεν τον ενδιαφέρουν τα οικονομικά της Παιδείας, με την έωλη δικαιολογία ότι είχε καταψηφίσει τον προϋπολογισμό, έκρινε ότι έπρεπε να ζητήσει την παραίτησή του).

Μάταιη όμως η προσπάθεια, δεδομένου ότι, στους καιρούς μας, κάτι τέτοιες σκέψεις και ιδέες (περί παραιτήσεως λόγω ευθιξίας), απ’ όπου κι αν προέρχονται, δεν είναι απλώς περιττές πολυτέλειες αλλά συγχρόνως εγκυμονούν και κινδύνους πολιτικής –ενίοτε δε και πολιτειακής, όπως θα έλεγε και ο πρύτανης του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, άμα δε και πρόεδρος του (εναπομείναντος) Εποπτικού Συμβουλίου της ΝΕΡΙΤ (το φάντασμα της πάλαι ποτέ ΕΡΤ), κ. Θεόδωρος Φορτσάκης- αποσταθεροποίησης στην οποία, ως γνωστόν, επενδύουν κάποιοι τη δική τους πολιτική επιβίωση.

ΝΙΚΟΣ ΕΠ. ΦΑΛΑΓΚΑΡΑΣ (nicfalag@yahoo.gr)

 08/11/2014