Σύλλογος Γυναικών Νέου Σκοπού: Στον αγώνα κατακτήθηκε η ισότητα ανδρών γυναικών

Σύλλογος Γυναικών Νέου Σκοπού: Στον αγώνα κατακτήθηκε η ισότητα ανδρών γυναικών

Στην Ελλάδα του μεσοπολέμου συγκεκριμένα το Μάη του 1936 η καπνεργάτριες με αφορμή την οικονομική κρίση και τη μείωση των εξαγωγών η οικονομία της βόρειας Ελλάδας δέχτηκε μεγάλο πλήγμα καθώς ήταν εξαρτημένη σε μεγάλο βαθμό από τον καπνό .

Οι καπνεργάτριες που ανήκαν στους μαζικότερους κλάδους εργαζομένων αντιμετώπισαν τεράστια μείωση των ημερομισθίων τους πολλές γυναίκες δεν είχαν να θρέψουν ούτε τις οικογένειες τους αναγκάζονται να κάνουν ελάχιστα μεροκάματα άμισθη με μοναδικό σκοπό να πάρουν ένσημα για να λάβουν το επίδομα ανεργίας από τον ασφαλιστικό τους φορέα. Η κατάσταση αυτή ώθησε τον καπνεργατικό κλάδο σε έντονη αναταραχή και οδήγησε σε απεργία 29 Απρίλη 1936 με αίτημα την αύξηση του μεροκάματου.

Παρά το γεγονός ότι η καπνεργατική απεργία δεν είχε ούτε ένα αίτημα που να αφορά τις εργαζόμενες γυναίκες ωστόσο ήταν πρωτοπόρες σε αυτόν τον αγώνα και χτυπήθηκαν βάρβαρα από τις δυνάμεις καταστολής του δικτάτορα Ιώαννη Μεταξά.

Οι πρώτες βάναυσες επιθέσεις τις αστυνομίας έγιναν στο Βόλο την επόμενη μέρα και στη Θεσσαλονικη με 20 διαδηλωτές νεκρούς η κηδεία τον νεκρών μετατράπηκε σε διαδήλωση. Βιομηχανία Παπαστρατος στον Πειραιά απέλυσε 500 εργάτριες απόπειρα τις αστυνομίας οδήγησε σε συμπλοκές μεταξύ γυναικών.

Στις μάχες του Μαη του 1936 οι γυναίκες παρουσιαζόταν να μετέχουν στην πρώτη γραμμή . Αυτή η συμπεριφορά των γυναικών δεν ήταν ακόμη αποδεκτή από τους συναδέλφους τους η καταπίεση ήταν συστηματική. Ωστόσο θεωρήθηκε ότι μετείχαν στον αγώνα για τις γενικές επιδιώξεις όλων των εργαζομένων. Ήταν αγώνας ταξικός τα πρώτα θύματα της κρίσης είναι γυναίκες, αυτές απολύονται πρώτες και τελευταίες που προσλαμβάνονται. Εδώ και μια πενταετία περίπου όλες οι κυβέρνησης με το επιχείρημα του δημοσίου χρέους που αυτό δεν είναι του λαού να πληρώσουν τα μικρομεσαία εργατικά και αγροτικά εισοδήματα προς όφελος μίας μειοψηφίας τραπεζών, επιχειρηματιών. Δεν διστάζουν να καταστρέψουν τις ζώνες και το μέλλον τής εργαζομένης κοινωνάς να κόψουν μισθούς να καταργήσουν θέσεις εργασίας. Σε αυτή την επίθεση των κυβερνήσεων οι γυναίκες βρίσκονται σε ακόμη πιο δυσχερέστερη θέση τόσο στον εργασιακό τομέα όσο και στην καθημερινότητα τους.

Στα ήδη οξυμένα προβλήματα που πλήττουν την οικογένεια η θέση της γυναίκας, λόγω των πολλαπλών της ρολών, είναι δύσκολη. Είναι οι πρώτες που νιώθουν τα πρόσθετα οικονομικά και οικογενειακά βάρη και κάποιες φορές γίνονται θύματα βίας στο σπίτι στην εργασία στο δρόμο.

Στον τομεα της εργασίας οι δείκτες ανεργίας είναι αυξημένες κύριως στις γυναίκες, όπως και στις ελαστικές σχέσης εργασίας καθώς και στις απολύσεις. Σύμφωνα με στοιχεία της γιουρο στερτ το 63% είναι νέες γυναίκες. Η εργασία έχει μετατραπεί σε δουλεία, εξευτελιστικές αμοιβές, χωρίς ασφάλιση, με μεταχείριση που περιέχει εντατικούς ρυθμούς, απολύσεις και σεξουαλική παρενόχληση.

Οι γυναίκες συχνά εργάζονται σε εργασίες πρόσκαιρες η ημιαπασχολούμενες βλέπουν την ήδη χαμηλή αγοραστική δύναμη να μειώνεται. Και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα το χαμηλό επίπεδο ζωης της οικογένειας.

Ακόμα είναι σημαντικό να σκεφτούμε την τάση των γυναικών να δίνουν προτεραιότητα στις ανάγκες των άλλων μελών της οικογένειας, βάζοντας σε δεύτερη θέση της δικές τους ανάγκες. Η καθημερινή αβεβαιότητα των γυναικών σε σύνταξη είναι ακόμα πιο έντονη λόγω της άνισης αμοιβής. Δεν μπορούν να έχουν μια αξιοπρεπή σύνταξη παρόλο που πέρασαν μια ζωή δουλεύοντας.

Με τις μειώσεις στους μισθούς και τις συντάξεις αυξάνεται η διαφορά ανάμεσα στα δυο φύλλα. Οι σκληρές πολιτικές που θέλουν να επιβάλουν οι ευρωπαίοι με τη στήριξη του ΔΝΤ στόχο έχουν να πλήξουν την αγορά εργασίας, την απώλεια εργατικών δικαιωμάτων, την απαξίωση του συνδικαλιστικού δικαιώματος. Δημιουργούν ένα ανθρώπινο δυναμικό, παθητικό, που αποδέχεται την μη αμειβόμενη υπερωρία, το ελαστικό ωράριο, τους πολύ χαμηλούς μισθούς που δεν εξασφαλίζουν την επιβίωση.

Με το επιχείρημα του δημόσιου χρέους θέλουν τις γυναίκες να δουλεύουν περισσότερο και να αμείβονται λιγότερο.

Η διάλυση του κράτους πρόνοιας και οι ιδιωτικοποιήσεις, σχεδόν στο σύνολο των δημοσιών υπηρεσιών /δημόσιοι βρεφικοί και παιδικοί σταθμοί, στη φροντίδα ηλικιωμένων, στα άτομα με αναπηρία, έχουν τραγικές συνέπειες για τις γυναίκες, που οδηγούνται στην ανεργία. Καταργούν κατακτήσεις ενός ολοκλήρου αιώνα και θέλουν τις γυναίκες πίσω στο σπίτι, στην εξάρτηση και την υποταγή και σίγουρα στη σιωπή.

Το θέμα των προσφύγων δεν είναι θέμα στις ειδήσεις, είναι υπόθεση των πολιτών αυτής της χώρας.

Δεν είναι λίγες οι φορές, που ψαράδες και ηλικιωμένες γυναίκες βοηθούν οικογένειες, παιδιά, άντρες και γυναίκες πρόσφυγες. Παρ’ όλα αυτά  χαθήκαν εκατοντάδες ζωές στο Αιγαίο που έγινε ο υγρός τάφος τους, εξαιτίας των πολέμων και των δουλεμπόρων που κερδοσκοπούν.

Η δολοφονική πολιτική των κλειστών συνόρων για τους πρόσφυγες που πασχίζουν να γλυτώσουν από τον πόλεμο και το θάνατο τους οδηγεί σε νέες κακουχίες. Στις χώρες όπου θέλουν να πάνε αντιμετωπίζονται χωρίς σεβασμό, με ρατσισμό, ξενοφοβία, ενώ οδηγούνται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης χωρίς αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης σίτισης και περίθαλψης.

Ο ένοχο γνωστός. Είναι οι πολεμικές επιχειρήσεις των χωρών του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε που έχουν μετατρέψει τη Μέση Ανατολή σε πεδίο πολεμικών συγκρούσεων, θρησκευτικών και εθνικιστικών εμφυλίων αντιπαραθέσεων. Τα θύματα είανι οι λαοί των χωρών, που αναγκάζονται να γίνουν πρόσφυγες, είτε μέσα στη χώρα τους, είτε περιπλανώμενοι στην Ευρώπη.

Δεν έχουμε να χωρίσουμε τίποτα ούτε μεταξύ μας ούτε με τους πρόσφυγες που ζουν στη χώρα μας. Η ολιγαρχία είναι αυτή που θέλει ντόπιους και πρόσφυγες χωρίς δικαιώματα φτηνό ευέλικτο εργατικό δυναμικό για τα δικά της κέρδη και εμάς διχασμένους. Εμείς θέλουμε ίσα δικαιώματα σε άντρες γυναίκες, ίσες ευκαιρίες για ειρηνική ζωή για όλους.

Για αυτό η 8 ΜΑΡΤΙΟΥ είναι μια ξεχωριστή επέτειος που όσα χρόνια και αν περάσουν θα είναι επίκαιρη πάντα και ακόμα ένα παράδειγμα στον αγώνα γυναικών, που στόχο είχαν την κοινωνική ισότητα οχτάωρη απασχόληση και αξιοπρεπή ζωή. Είναι ανάγκη στις μέρες μας να επαγρυπνούμε να οργανωνόμαστε και να αγωνιζόμαστε.