ΤΙΤΙΚΑ ΠΑΝΑΓΙΩΤΙΔΟΥ: Η Σερραία σύμβολο της Εθνικής Αντίστασης

ΤΙΤΙΚΑ ΠΑΝΑΓΙΩΤΙΔΟΥ: Η Σερραία σύμβολο της Εθνικής Αντίστασης

Πριν από λίγο καιρό (17/10/2018) έφυγε, πλήρης ημερών, από τη ζωή η –συνταξιούχος δικηγόρος- Τιτίκα Παναγιωτίδου. Τα τελευταία χρόνια της ζωής της τα πέρασε στην Κατερίνη όπου είχε μετακομίσει κοντά στον γιο της, ο οποίος, να σημειωθεί, πέθανε, αλίμονο, πριν από την ίδια. Αυτά, δυστυχώς, μας επιφυλάσσει, η ζωή μας μερικές φορές, χωρίς να νοιάζεται για το τι βαθιά κι αγιάτρευτη πληγή ανοίγει στην ψυχή του γονιού που χάνει το παιδί του. Και μαζί τον κόσμο ολόκληρο.

Κάθε φορά που, ιδίως στους κύκλους μας, γινόταν αναφορά στην Τιτίκα, έτσι την ξέραμε όλοι στην τοπική μας κοινωνία, δεν χρειαζόταν να χρησιμοποιήσουμε και το επώνυμό της για να προσδιορίσουμε την ταυτότητά της. Ήταν Σερραία και άσκησε, μαζί με ελάχιστες τότε γυναίκες, επί πολλά χρόνια, δικηγορία στο Πρωτοδικείο Σερρών.

Αξίζει να σημειώσω εδώ ότι στη νιότη της άκουσε κι αυτή το κάλεσμα της Εθνικής Αντίστασης και βγήκε στα βουνά για να γίνει ΕΛΑΣίτισσα. Την απαθανάτισε με τον μοναδικό του φωτογραφικό φακό ο σπουδαίος φωτογράφος της Αντίστασης Σπύρος Μελετζής σ’ εκείνη τη γνωστή εμβληματική φωτογραφία, που έγινε και γραμματόσημο, όπου η Τιτίκα ατενίζει με βλέμμα αγέρωχο και αποφασιστικό έναν καινούργιο κόσμο…

Μόλις συνταξιοδοτήθηκε από τη δικηγορία, πήγε στην Κατερίνη, κοντά στον γιό της, όπως προανέφερα, και έκτοτε εγώ τουλάχιστον δεν την ξαναείδα.

Μάχιμη και μαχητική στο δικηγορικό επάγγελμα (άντε λειτούργημα γι’ αυτούς που επιμένουν στα θεσμικά ήθη), ποτέ δεν περνούσε απαρατήρητη. Υπερασπιζόταν το δίκιο του πελάτη της, με πάθος, κάποτε με ακαμψία, πράγμα που την έφερνε συχνά σε σύγκρουση με τους συναδέλφους της. Ταυτιζόταν με αυτό, θα έλεγα, χωρίς να κρατάει τις αναγκαίες αποστάσεις.

Ένας απ’ αυτούς που είχε συγκρουστεί μαζί της ήμουν κι εγώ. Νέος τότε, ίσως γι’ αυτό, με τον ενθουσιασμό και την απόλυτη πεποίθηση ότι κανείς δεν μπορεί να με αδικεί, σε μια αντιδικία που είχαμε και σε για κάποιες άστοχες ενέργειές της, αντέδρασα έντονα και ίσως υπερβολικά. Με τον καιρό αποκαταστάθηκαν, βέβαια, οι –συναδελφικές- σχέσεις μας, αλλά μέσα μου η πικρία έμεινε.

Ένα λάθος που αναγνωρίζω εκ των υστέρων και καταλογίζω στον εαυτό μου είναι ότι, σαν μικρότερος που ήμουν, δεν πήρα την πρωτοβουλία για μια συνάντηση μαζί της ώστε να αρθεί η παρεξήγηση. Από εγωισμό; Επειδή το θεωρούσα περιττό και μάταιο; Τώρα πια, βέβαια, δεν έχει αξία να το ψάξω και να το εξηγήσω.

Σήμερα, πάντως, αν είχα βρεθεί στην ίδια θέση, αλλιώς θα διαχειριζόμουν τα πράγματα. Σε κάθε περίπτωση με μεγαλύτερη ψυχραιμία και συγκατάβαση. Είναι αλήθεια ότι η ζωή, μέσα από τις ποικίλες εμπειρίες, σε κάνει σοφότερο. Σε κάνει οπωσδήποτε λιγότερο απόλυτο, πράγμα που βοηθάει ώστε οι μεταξύ μας σχέσεις να γίνονται αρμονικότερες και λιγότερο ανταγωνιστικές.

Πριν από μερικά χρόνια, είχε οριστεί, μαζί με τον καπετάν Ερμή (Βασίλη Πριόβολο), να μιλήσει στα Τρίκαλα, για το βιβλίο του Γιώργου Καραγιώργου ΑΡΗΣ ΒΕΛΟΥΧΙΩΤΗΣ ΑΝΗΦΟΡΙΚΟΙ-ΔΡΟΜΟΙ-ΜΕΤΑ ΤΗ ΒΑΡΚΙΖΑ. Για λόγους υγείας και οι δύο δεν μπόρεσαν παρευρεθούν. Διαβάστηκε απλώς ο χαιρετισμός τους.

Τελειώνοντας αυτό το σύντομο σημείωμα, που ομολογώ της το οφείλω έτσι κι αλλιώς, θα έλεγα, με βεβαιότητα, ότι, αν η Τιτίκα, από εκεί που βρίσκεται πια, μπορούσε να το διαβάσει, θα συμφωνούσε μαζί μου και θα μου έτεινε φιλικά το χέρι της. Γιατί πιστεύω ότι ο μέσα της κόσμος είχε μικρότερη σχέση με αυτό που, πολλές φορές, στο επαγγελματικό τουλάχιστον επίπεδο, εξωτερίκευε, γεγονός που την αδικούσε. Ανθρώπινο. Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω…

ΝΙΚΟΣ ΕΠ. ΦΑΛΑΓΚΑΡΑΣ (nicfalag@yahoo.gr)

13/11/2018