«Το ψάθινο καπέλο»: Οι μαθητές του 9ου, 12ου & 18ου Δημοτικού σχολείου σε μια ξεχωριστή παράσταση, που ενθουσίασε!

«Το ψάθινο καπέλο»: Οι μαθητές του 9ου, 12ου & 18ου Δημοτικού σχολείου σε μια ξεχωριστή παράσταση, που ενθουσίασε!

Μια πολύ όμορφη ιστορία διηγήθηκαν μαθητές και μαθήτριες απ’ τα Δημοτικά Σχολεία 9ο, 12ο και 18ο Σερρών την Τετάρτη (8/6) το βράδυ και την Πέμπτη (9/6) το πρωί στη δημοτική αίθουσα «ΑΣΤΕΡΙΑ», το στολίδι της πόλης.

Με όχημα ένα καπέλο, που έψαχνε να βρει έναν άνθρωπο να τον προστατεύει και να τον φροντίζει, τα παιδιά μας έδωσαν το μήνυμα του έργου: «μην φοβηθείτε να θέσετε υψηλούς στόχους ούτε να παλέψετε για αυτούς ενάντια σε κάθε δυσκολία, απογοήτευση, αποτυχία». Άλλωστε, κανείς δεν απόλαυσε συναρπαστικά ταξίδια σε θάλασσες και ωκεανούς χωρίς να αφήσει την ασφάλεια της στεριάς.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Με ατέλειωτο κέφι και αλλά και πάθος τα παιδιά απέδωσαν το εξαιρετικό κείμενο, που είχε διασκευάσει η θεατρολόγος, κ. Μεντίζη, απ’ το βιβλίο της κ. Φίλιας Δενδρινού «Το καπέλο του Βαν Γκονγκ». Σαν αληθινοί ηθοποιοί ερμήνευσαν συγκλονιστικά ρόλους και μετέφεραν μηνύματα υπό την καθοδήγηση της δασκάλας τους, Αγγελικής Τερζή. Η υπεύθυνη της μουσικής ομάδας, Χριστίνα Αλμπανάκη, έντυσε επιδέξια τη μουσικοθεατρική παράσταση και τα παιδιά της ορχήστρας – μαθητές του  Μουσικού Σχολείου τα περισσότερα – έπαιξαν θαυμάσιες μελωδίες, που συνόδευσαν τη χορωδία των παιδιών των τριών σχολείων, την οποία συντόνιζε ο μουσικός του σχολείου μας, Πόπη Σισμάνη.

Σωστές μπαλαρίνες οι μαθήτριες, που έντυσαν με τις κινήσεις τους την παράσταση, πάνω στο πλάνο των χορογραφιών που ετοίμασε η γυμνάστρια του σχολείου, Σοφία Καρατζά. Ακούραστοι στυλοβάτες της εκδήλωσης οι εκπαιδευτικοί του σχολείου Δήμητρα Μηνά (Βοηθός παραγωγής) και Χρήστος Κοτσάφτης (υπεύθυνος των ψηφιακών μέσων).

Η καλαισθησία του χώρου, οι ενδυματολογικές επιλογές των πρωταγωνιστών, η αρμονία των κινήσεων, η μελωδική ροή της μουσικής κι η εξέλιξη της ιστορίας που παρουσίασαν οι μαθητές των σχολείων προκάλεσαν έντονα συναισθήματα και διέλυσαν τη φαντασία των θεατών της παράστασης. Το δυνατό και παρατεταμένο χειροκρότημα των θεατών και στις δύο παραστάσεις ήταν το καλύτερο τεκμήριο αναγνώρισης και επιβράβευσης των παιδιών, κάτι που θα τους συντροφεύει για πολύ καιρό …