Βουλευτές πενόμενοι ή ζητείται φιλότιμο

Με αφορμή κάποιες περικοπές που προβλέπει το υπό ψήφιση πολυνομοσχέδιο για τους βουλευτές, διαβάστε, αν έχετε χρόνο και διάθεση, τι έγραφα πριν από τρία χρόνια:

Βουλευτές πενόμενοι ή ζητείται φιλότιμο

Με αφορμή τη μείωση της εισφοράς αλληλεγγύης για τους βουλευτές, αναδημοσιεύω παλαιότερο κείμενό μου, το οποίο, αν έγραφα σήμερα, ελάχιστα θα τροποποιούσα:

Βουλευτές πενόμενοι ή ζητείται φιλότιμο

 Εμείς κάναμε στους εαυτούς μας τη μεγαλύτερη μείωση από οποιαδήποτε μείωση ψηφίσαμε για τους πολίτες.

Άδωνις Γεωργιάδης, κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Νέας Δημοκρατίας

Μετά απ’ αυτή τη συγκλονιστική ομολογία του αρμοδιότερου να την εκστομίσει και –το κυριότερο-, λόγω φωνητικού μετάλλου, να ακουστεί πέρα ως πέρα, όποιος είχε κατά νου να σταδιοδρομήσει ως βουλευτής, καλό θα είναι, όσο είναι ακόμη νωρίς, να αναθεωρήσει τα φιλότιμα και φιλόδοξα σχέδιά του και να αλλάξει προσανατολισμό.

Του Νίκου Φαλαγκάρα
[nicfalag@yahoo.gr]

Ας επιλέξει, επιτέλους, να ασχοληθεί με κάτι άλλο, στη ζωή του. Έστω λιγότερο ονειρικό, αλλά τουλάχιστον με υπολογίσιμο οικονομικό αντίκρισμα και όφελος. Το πάλαι ποτέ επίζηλο λειτούργημα του βουλευτή, αφότου ενέσκηψε η κρίση, μόνο δυσκολίες και πίκρες επιφυλάσσει στον φορέα του. Εκτός κι αν ο επίδοξος αντιπρόσωπος του λαού προτιμάει τη μάταιη αυτοθυσία, στην οποία νομοτελειακά άγει η πενία.

Θα είναι, νομίζω, κρίμα κι άδικο για έναν νέο άνθρωπο, που θέλει να αναδειχθεί και να προσφέρει τις πολύτιμες υπηρεσίες του στο κοινωνικό σύνολο, να χαραμίσει σπουδές, μόρφωση και ταλέντο για να γίνει ένας –κατ’ όνομα- υψηλός τιτλούχος (πατήρ ή μήτηρ του έθνους) μεν, αλλά, στην πραγματικότητα, από τους φτωχότερους και δυστυχέστερους Έλληνες. Μη έχων σχεδόν πού την κεφαλήν κλίνη.

Να ξημεροβραδιάζεται, λέω, στα έδρανα (ενίοτε αποκοιμώμενος προφανώς λόγω υπερκοπώσεως) και τους διαδρόμους της Βουλής, μακριά από την οικογενειακή θαλπωρή, αναζητώντας λύσεις στα ακανθώδη προβλήματα του λαού, δίνοντας άνισες μάχες με αβέβαιη, μερικές φορές, έκβαση. Και σαν μη έφτανε αυτό το σισύφειο μαρτύριο στο οποίο είναι καταδικασμένος να υποβάλλεται νυχθημερόν, μόλις διασταυρωθεί με τους ψηφοφόρους του, να του ανταποδίδεται, αντί του μάννα, χολή και όξος. Παράπονα και αγνωμοσύνη εκ μέρους τους.

Μερικές φορές δε, και (λόγω και έργω) ύβρεις κι ανάθεμα. Τη στιγμή μάλιστα που και ο ίδιος ο βουλευτής είναι ένα από μεγαλύτερα -και πιο αθώα ίσως- τα θύματα της δεινής κρίσης.

Να σημειώσουμε ότι οι μηνιαίες αποδοχές του βουλευτή, αυτή στιγμή, διαβάζουμε στον τύπο, ανέρχονται (μόλις) στο ποσό των 7.000 ευρώ (μικτά). Δηλαδή τι είναι ο κάβουρας, τι είναι το ζουμί του. Ή αλλιώς, πενταροδεκάρες, όπως θα έλεγε κι ο αξέχαστος Κώστας Χατζηχρήστος. Γι’ αυτό, προ καιρού, συνάδελφος και ομοϊδεάτης του κ. Γεωργιάδη (ο κ. Ιορδάνης Τζαμτζής, βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας στην εκλογική περιφέρεια Πέλλας) είχε εξομολογηθεί, μετά παρρησίας, ότι, για να τα βγάλει πέρα, είναι αναγκασμένος να παρασκευάζει παξιμάδι με ακατονόμαστα υλικά.

Πάντως το ότι υπάρχουν και βουλευτές (όπως, ας πούμε, η κ. Μαρία Αντωνίου βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας στην εκλογική περιφέρεια Καστοριάς) που μπορούν, ακόμη και με 1.500 ευρώ μηνιαίως, να επιτελέσουν, το ίδιο θαυμάσια, το εθνωφελές έργο τους, όχι μόνο επειδή εκ πεποιθήσεως προτιμούν τον λιτό, έως ασκητικό, βίο, αλλά και επειδή, επιπλέον, είχαν το «προνόμιο» να θητεύσουν κάποτε στη φτώχεια, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει όντως σοβαρότατο πρόβλημα σε ό, τι αφορά το (ολοένα και βραχύτερο) ύψος των βουλευτικών αποδοχών.

Πρόβλημα και μάλιστα επίσης σοβαρό, θα παρατηρήσει κανείς, υπάρχει και με υπέρ το ενάμισι εκατομμύριο ανέργους, τις επιχειρήσεις που κλείνουν, τη συνεχώς υποβαθμιζόμενη παιδεία και υγεία, με τα παιδιά μας που παίρνουν το δρόμο της ξενιτιάς κ.λπ., αλλά όλα αυτά, παράπλευρες απώλειες της κρίσης, οσονούπω τελειώνουν, μια και η χώρα μας, με σύνεση αλλά και αποφασιστικότητα, όπως με αυτοπεποίθηση και αυταρέσκεια δηλώνουν οι ηγέτες της, εισέρχεται ακάθεκτη στους λειμώνες της κανονικότητας.

Έστω με την εγγύηση ενός ακόμη (προληπτικού και σωτήριου) Μνημονίου.

Τέλος, και για ολοκληρωθεί το παρόν σημείωμα το ίδιο σοβαρά, όπως ξεκίνησε, πρόβλημα υπάρχει και με το φιλότιμο που για κάποιους ταγούς του ελληνικού λαού, αν δεν είχε καταντήσει είδος εν ανεπάρκεια ή κοινώς κλοτσοσκούφι, αν μη τι άλλο, προτού μιλήσουν για προσωπικές οικονομικές δυσχέρειες, θα βουτούσαν τη γλώσσα τους στο –όποιο υπάρχον- μυαλό τους. Για να ελέγξουν, σε κάποιο μέτρο έστω, τα λεγόμενά τους.

Έτσι θα υποτιμούσαν λιγότερο τη νοημοσύνη μας αλλά και το φιλότιμό μας.

 ΝΙΚΟΣ ΕΠ. ΦΑΛΑΓΚΑΡΑΣ (nicfalag@yahoo.gr)

 26/10/2014

Γράψτε το σχόλιό σας...